donderdag 27 november 2014

pareltjes-7

Deze keer geen citaat of lied.
Deze keer wat uitgesproken zinnen.

Gisteren was het dankdag en tijdens de kerkdienst heb ik wat dingen opgeschreven die de predikant zei.
Het is geen hele dienst (dat lukt me niet), het zijn meer flarden, regels die bleven hangen.

De tekst die de predikant behandelde was: Psalm 104.

Hij zei de volgende dingen:

- In het loven van God komen we tot onze bestemming. God heeft recht op onze dank.

-Danken moet je leren van God. In vers 1 staat: Loof de Heere, mijn ziel.

- De Psalm spreekt van Zijn zorg voor de schepping en de schepselen. De dieren zijn afhankelijk van Hem. Hoe is dat met ons? Hij zorgt als een Vader met trouwe zorg.
De Heere weet wat je nodig hebt, wees daarom niet bezorgd.

-Geef alles, ook je zorgen, in de Vaderhand van God.

- Het geheim van de geopende hand van God ligt in de doorboorde hand van Christus.

- Wie Jezus in de ogen ziet, ziet zichzelf in het hart.



dinsdag 25 november 2014

pareltje-6

Ben je op goud belust?
God heeft het gemaakt.
Ben je uit op zilver?
Hij heeft het gemaakt.
Wil je meer personeel?
God heeft ze geschapen. Wil je meer vee hebben?
God heeft die dieren geschapen.
Ben je uit op bezit?
Dat heeft Hij ook gemaakt.

Maar waarom ben je alleen maar uit op wat Hij heeft gemaakt?
Ontvang Hem Zelf, de Maker

.Bron: Augustinus Voor Iedere Dag, app.

verwacht

Bijna advent.
Een tijd van uitzicht.  Van verwachten.

Praktisch gezien ben ik al bezig geweest met deze weken. Wat gaan we met de gezinsmomenten doen? Hoe gaan we de kinderen bewust maken van wat advent is?
Welke versieringen hangen we op in huis?
Wat ga ik lezen deze weken om zélf stil te staan bij de betekenis van kerst,  van advent.

Inmiddels op bovenstaande vragen wel een antwoord gevonden.  De gezinsmomenten zie je wel op de blog staan straks...
De versieringen;  niet te veel.
En ikzelf...
Ik heb een boekje gevonden en via een andere blog nog een zinvolle invulling van mn stille tijd. (Komt misschien ook nog wel wat over).

Maar gedachten vermenigvuldigen zich...
Want ik luisterde een paar kerstcd`s en die zijn prachtig! Ik houd van die rustige muziek die me laat nadenken.
En bedacht: wij zingen van een kind en zien een lief klein babytje  voor ons. Maar dat Babytje koos voor een leven in lijden. Van begin af in wist Hij  wat Hem te wachten stond. Kerst is niet romantisch. Het was het begin van een onbevattelijke lijdensweg.
En niet voor Zichzelf! Maar voor diezelfde wereld die Hém niet moest, niet begreep (zoals Johannes schrijft: ze hebben het Licht niet begrepen) en uiteindelijk doodde aan het kruis.

Wat een Kind! Wat een Koning!

Dank U mijn Vader
Voor al Uw genade
(Sela)

maandag 24 november 2014

Dankdag, gezinsmoment


Vandaag hebben we het laatste item van de serie: God leren kennen, met de kinderen behandeld.
Thema was: dank U, God.
Prachtig zo vlak voor dankdag! (Hier in Zeeland hebben we deze week dankdag.)

We lazen in psalm 100 dat we opgeroepen worden om Hem te loven.
In 1 Thessalonicensen 5; 18 staat : dank God in alles.
Heel mooi dat de kids deze tekst net moesten leren op school.

Laatst had ik een gesprekje met hen over of de Heere je gebed hoort. En geeft wat je vraagt.
Ze zeiden dat God altijd hoort, maar dat je niet altijd krijgt wat je vraagt.
Dit wilde ik nog eens uitdiepen met hen. Als ouders willen we ze graag leren dat ze gekend zijn door God en dat het Zijn verlangen is om mensen te behouden. Dat Hij hun Vader wil zijn.
Als je dat vraagt dan geeft Hij dat. Een nieuwe fiets wordt misschien een ander verhaal...

We hebben ze een gebedshand geleerd. (deze had ik gevonden op pinterest.)
De duim staat voor: God prijzen.
Wijsvinger:vergeving voor zonden vragen
Middelvinger:God danken
Ringvinger: bidden voor anderen
Pink: bidden voor jezelf
En als laatst: amen.

Al de vingers hebben we besproken.
Want wat is prijzen? God danken om Wie Hij is.
En danken is Hem danken om wat en Wie Hij voor ons doet of deed.
Zonden benoemen vonden we ook belangrijk. Maar dat is niet zo leuk...liever wat algemeen. ..
Amen betekend dat je gelooft dat God je hoort

Vanavond na het eten gevraagd of ze deze vijf dingen concreet in wilden vullen zodat we er voor konden bidden.
Het ontroerde me hoe onze stoere jongen met een eenzame bekende kwam om voor te bidden en dat ze beiden ook een concrete zonde noemden.
Het was mooi om te horen dat ze wisten waarvoor ze God wilden prijzen en danken.

Ik voel me rijk gezegend met de uitwerking van zo'n gezinsmoment!

En niet te vergeten...voor mezelf ook een fijne manier om gestructureerd te bidden.

woensdag 19 november 2014

veilig- 2

Nog een stukje over veilig.
Het laat me niet los...

Als ik om me heen kijk, is er zoveel wat onveilig is en onveilig voelt.
De situatie in de wereld, ver weg maar ook dichtbij.
Als je daar naar kijkt dan bekruipt je al snel een gevoel van onveiligheid.

En er gaat ook zoveel mis, in die zin dat er aanslagen worden gepleegd, oorlogen worden gevoerd, ziektes en epidemieën rondwaren, ongelukken gebeuren en noem maar op.

De haat van mensen onderling neemt toe, de liefde verminderd.
Wat zijn wij...stof...een stofje aan de weegschaal...
We worden omringd door gevaar.
We weten soms niet waar we heen moeten.

Het leven kan zo enorm onzeker, zwaar zijn en moeilijke momenten, dagen, weken hebben..

Toch...
Als we om ons heen kijken en blijven kijken zullen we de onveiligheid blijven zien.

Als we naar boven kijken, naar Hem mogen we ervaren, weten dat we geborgen zijn in Hem.
Geloven in Zijn liefde, Zijn genade en Zijn omringende armen.

Veilig

Is er een plek waar je veilig bent?
Iedere dag en elk moment?

Dat liedje speelt door m'n hoofd.
Je kunt je zo onveilig voelen..
Als ik het donker naar huis fiets en door een akelig donker straatje moet of langs een groep jongeren waar ik niet al te blij van wordt. (Ligt misschien nog niet eens aan hen, maar is mijn gevoel.)

En als dan het licht van je eigen huis je toeschijnt; thuis! Je bent veilig thuis!
Fijn!

De kinderen probeer je een basis van veiligheid mee te geven; in het verkeer, in omgaan met elkaar, in aanwezigheid.
Soms onbewust, maar als er twee armpjes om je nek knellen, als dat kleine jongetje bang is, dan weet hij; bij mama ben ik veilig.

Tot er iets gebeurt wat je veiligheid omver gooit; een ongeluk, een slecht bericht, een inbraak.
Je veiligheidsgevoel (is dat een woord?) is aangetast.
Je bent niet meer zeker van je gezondheid, (die is ook kwetsbaar! Je bent niet beter dan een ander...)
Je voelt je niet fijn meer in je eigen huis, door een gebeurtenis, door anderen, misschien door mensen die je vertrouwd zijn en waar je van houdt.

Maar er komt een ander liedjes in mijn gedachten:

Ik ben veilig in Jezus armen,
Er is nergens een plek waar ik zo veilig ben!

En zo is het!

dinsdag 18 november 2014

gezinsmoment

Vandaag leerden we dat God overal is.
We begonnen met een spelletje. Ik gooide een tissue in de lucht en ze moesten proberen om er onderdoor te lopen zonder te raken. Daarna eroverheen. Toen de tissues aan de rechter- en aan de linkerkant. Steeds moesten ze passeren. Maar elke keer was die tissue er.Er viel niet aan te ontkomen.

Toen lazen we in de bijbel in psalm 139 dat de dichter daar zegt: al was ik aan het uiterste van de zee of steeg ik op naar de hemel U bent daar.
God is overal en altijd.

De vraag aan de kids gesteld wat ze daar van vonden. Ze vonden het mooi en veilig. Dat is het ook!
 We zongen het lied onder boven voor en achter, God is altijd bij mij.
http://www.youtube.com/watch?v=pgew5WXdUv8

Een kort moment van de keer. Vanmorgen ook al kidsclub gehad...

Het is bijna advent dan willen we beginnen met momenten van toeleven naar kerst.
Deze serie vonden we te mooi om af te breken daarom pakken we vandaag en
Volgende week nog een deel van God leren kennen.


vrijdag 14 november 2014

Pareltje-5

Deze keer een stukje uit een dagboek van Bonhoeffer: Dietrich Bonhoeffer Brevier. Uitgeverij Kok

God heeft de mens lief, God heeft de wereld lief.
 Niet een ideaalmens, maar de mens zoals hij is.
Geen ideaalwereld, maar de werkelijke wereld.
Waar wij een afschuw van hebben omdat het tegen God ingaat, waar wij ons pijnlijk getroffen en vijandig van distantiëren, de concrete mens, de concrete wereld, dat is voor God de grond voor een ondoorgrondelijke liefde.

Blz 352

complimentendag

Onzekerheid kan een hoop mooie momenten minder mooi maken.
Helaas...
Want het is zo fijn om te genieten van wat je krijgt. In de breedste zin van het woord...cadeautjes van een ander of van jezelf. Soms door een bos bloemen of een mooie cd, maar ook door een compliment.

Maar al te snel ben ik geneigd om te zeggen; dat had je niet hoeven doen! Of: iedereen kan het toch, zo bijzonder is het niet. En als ik om me heen kijk zijn er meer mensen die het moeilijk vinden om een compliment te ontvangen!

Op een lezing werd verteld (en het raakte me): Als je in de spiegel kijkt dan zit er heel vaak een duiveltje op je schouder die meekijkt en in je oor fluistert. Je bent niet mooi, je bent niet bijzonder, je bent niets waard.
Maar je mag zeggen; Ik ben Gods geliefde kind! Hij heeft me gemaakt en gevormd en de talenten gegeven. Daarom mag ik blij zijn met mezelf.

Maar o, wat vergeet ik dat weer snel.
En wat is het soms lastig om echt blij te zijn met een compliment.
Corrie ten Boom zei; complimenten mag je aan God aanbieden. Daarom mag je ze ook aanvaarden met blijdschap.

Dat heeft me er wel toe aangezet om anderen complimenten te maken en ze zelf ook meer te aanvaarden met blijdschap.
En het blijft een leerproces voor mezelf.

In dit verlengde ligt wat we soms thuis doen.
We hebben af en toe een complimentendag.
Heel bewust zijn we dan bezig met het benoemen van positieve dingen van elkaar.
We genieten van de glinstering in de ogen van onze kinderen als we ze een compliment geven én we genieten als we ze spontaan een compliment aan elkaar horen geven.

Het is ook een manier die ik van een kennis hoorde, om een ruzie om te buigen.
Als ze flink ruzie hebben zeg ik wel eens: Ik tel tot drie en dan zeggen jullie iets leuks over elkaar of tegen elkaar.
Ze gaan dan heel hard nadenken en daarmee is vaak de ruzie al afgelopen en ze maken elkaar dan ook een compliment!

dinsdag 11 november 2014

Pareltje-4

Soms is er een lied wat qua tekst je raakt.
Verteld wat er in je hart leeft.
Een van die liederen voor mij is van Matthijn Buwalda.
Ik luister heel graag naar zijn teksten.
Een daarvan is:
Zo groot bent U.


Linkje:
http://www.youtube.com/watch?v=ENu2FBjubnc

maandag 10 november 2014

gewoon thuis

Soms is thuis ook maar gewoon, nou ja, thuis...
Spreek je niemand, zie je weinig mensen.
Voel je je gewoon of niet zo belangrijk, ik bedoel, niemand die je aangesproken hebt of waarmee je even wat woorden hebt gewisseld.

En als je man thuiskomt en vraagt naar je dag is het enige wat je dan kunt vertellen; nou gewoon,  gestofzuigd, boodschappen gedaan, de gewone dingen. Niets bijzonders..

Begrijp me goed, ik ben blij dat ik thuis ben, met en voor de kinderen! Ik ben blij dat we de financiele mogelijkheid hebben en voel me daarin ook gezegend.
Het thuis-zijn geeft ook mogelijkheden in de zin van; vrijwilligerswerk, bezoekjes enz.

Maar soms zou het zo fijn zijn om gewoon even niet op kinderniveau te praten en even niet steeds mama, mama, mama te horen.
(Hoeveel ik ook van mijn kinderen houd!)
Soms zou ik best even gewoon willen gaan en staan waar ik zelf zin in heb..

Wat is het dan genieten als je even een bakje koffie kunt drinken met iemand en daar heerlijk mee kunt kletsen.
Of even wat dieper kunt praten dan alleen maar; hoe is het? Goed. Met jou? ook goed. :-)

Nee, ik klaag niet. Heb de keus gemaakt om thuis te zijn en sta er van harte achter. Maar soms...
dan is het wel eens lekker om even gewoon mezelf te zijn, niet mama, niet huisvrouw, niet...

Maar ik kwam ergens de volgende spreuk tegen en die vond ik wel een extra keer lezen waard;

True

vrijdag 7 november 2014

kwetsbaar

Afgelopen maand zijn er twee baby's geboren in onze familie- en vriendenkring.
Allebei kleine poppetjes.
Zo klein, zo kwetsbaar!

Eveneens afgelopen maand hebben we een oud en geliefd familielid begraven. Zo oud, zo kwetsbaar!
Als dan de bezittingen van dit hele leven op een tafel liggen om verdeeld te worden onder de kinderen, wat is dan een leven...en wat rest, behalve herinneringen in iemands hart en hoofd?

En als ik naar m'n kinderen kijk, want is hun leven dan kostbaar en zo...kwetsbaar!

Afgelopen week moesten we een stuk reizen maken (althans..ik vond het een eind...heb een hekel aan autorijden en vond dit echt lang genoeg, ruim een uur als ik gepensioneerd huisvrouw ben doe ik het niet meer ;-) )
En als ik zie wat er allemaal gebeurt onderweg dan zie ik opnieuw; wat zijn we kwetsbaar!

Wat heb je een verantwoordelijkheid naar je kinderen toe, om voor ze te zorgen en op te voeden tot...ja vul maar in, welke waarden en normen wil je meegeven?
Wat heb je ook een verantwoordelijkheid naar de mensen om je heen.
Welke indruk laat je achter? Wat laat je zien? Aandacht voor een ander? Belangstelling voor de ander? Of negeer je de mensen om je en ben je vol vooroordelen?

Jezus deed het anders; Hij was vol liefde en gaf wat iemand nodig had. Hij veroordeelde niet maar onderwees de ander in liefde.
Volgen we Zijn voorbeeld?

dinsdag 4 november 2014

Vertrouwen

Vertrouwen is een lastige voor me...
Waarom? Iedereen kent wel de momenten dat zijn of haar vertrouwen wordt beschaamd.
Ik geef ook niet snel m'n vertrouwen aan iemand en ben er van overtuigd dat het een relatie definitief kan beschadigen als vertrouwen wordt geschonden.

In dit kader werd ik getroffen door mijn zoon.
Helaas hebben we met hem al heel wat afgedokterd. (raar woord eigenlijk.)
Al vanaf dat hij heel klein was (zo'n half jaar) zijn we bij artsen op consult geweest.
En bij elke arts geef je een hand als je binnenkomt.
Zo niet onze kleine. Hij gaf eigenlijk nooit een hand.
Toen hij drie was zei ik van te voren: Straks gaan we naar de dokter, mama vind het fijn als je hem een hand geeft als we binnenkomen.
Maar nee, hij deed het niet.
Op een keer vroeg ik hem; waarom geef je de dokter geen hand?
Zijn antwoord was: Die dokter kan mij toch niet helpen. Geen idee waar hij het vandaan had, want we waren zijn behandeling net gestart.

Maar zoonlief had het goed aangevoeld; de behandeling sloeg totaal niet aan en we zijn naar een meer gespecialiseerde arts doorverwezen.
Deze dingen hebben we niet met hem gedeeld. Alleen verteld dat we nu weer naar een andere dokter gingen.
Tot mijn verbazing gaf hij de dokter uit zichzelf een hand en zei: Jij maakt mij beter...
(En het klopt, de behandeling van deze arts slaat heel goed aan, we zijn God dankbaar dat we nu deze dokter hebben).

Waarom dit verhaaltje?
Ik vond het vertrouwen wat mijn kind liet zien zó mooi!
Hij gaf spontaan een hand, vertrouwend dat deze arts hem kon helpen.

Wij mogen net zo vertrouwend onze hand in die van God leggen.
Hij zal ons vertrouwen nooit beschamen!
En dat is best een moeilijke les voor mezelf, maar als ik dan weer aan dit voorbeeld denk dan raakt me dat opnieuw.
Worden als een kind en...
Geef de Heere de hand!

maandag 3 november 2014

Gezinsmoment hervormingsdag

Al een paar jaar zijn we als gezin bewust bezig om stil te staan bij dingen uit de Bijbel tijdens gezinsmomenten
Zo hebben we het 'Onze Vader' met de kinderen doorgenomen, de vruchten van de Geest, Pasen en zijn we nu bezig met een serie over God leren kennen.
Deze serie vond ik op ministry-to-childeren.com.
Persoonlijk vind ik het een fijne serie, hoewel hij geschreven is voor peuters en onze kinderen al 8 en 5 zijn. Dat is ook de reden dat we hem behoorlijk aanpassen en aanvullen.
Maar dat is niet erg! Ook voor mezelf is het leerzaam en het geeft een fijne basis om vanuit te werken.
Nu wilde we deze zondag stil staan bij hervormingsdag en hebben we de momenten over God leren kennen, even laten wachten.


De oudste had op school al over Luther gehoord. Onze zoon van 5 niet.
In de kerk zongen we: een vaste burcht.
Dat was een mooie inleiding, want waarom zingen we dat?

 Ik heb verteld over de aflaat die verkocht werd, over de kerk waarin wel veel beelden en mooie ramen waren waar je wat op kon zien, maar de pastoor niet kon begrijpen omdat hij de Bijbel in het Latijn las.
En over Maarten die monnik was en heel hard zijn best deed om vergeving te krijgen. Op zijn knieën een hoge trap op, maar geen rust in zijn hart.
Toen ging hij lezen in de Bijbel en kwam uit op sola fide , sola gratia en sola scriptura. Dus: alleen vergeving, alleen genade, alleen door de schrift.
En dat wij nu gelukkig een Bijbel in onze eigen taal hebben! (opmerking van de oudste: Ach, anders leerden we toch allemaal gewoon ook Latijn)
Luther vond de ontdekking zo belangrijk dat hij die, met nog veel meer stellingen op de deur van de kerk timmerde.

Meestal bestaat ons gezinsmoment uit een praktisch deel en een verhaal of gesprek.
Het praktische deel werd dit keer met groot enthousiasme ontvangen. (Dat is weleens minder...)

Wij hebben zelf ook stellingen gemaakt.
Op pinterest had ik de tekst gevonden en vond hem erg leuk.
De kinderen konden zich ook vinden in de genoemde regels en we hebben er een mooie canvas van gemaakt

zaterdag 1 november 2014

Rust

Van nature ben ik niet zo rustig.
Eigenlijk ben ik altijd wel ergens mee bezig, is het niet met m'n handen, dan wel in m'n hoofd. Soms wordt ik vreselijk moe van de altijd maar draaiende gedachten.
Het helpt me enorm om lijstjes te maken. Met als gevolg dat ik een lijstje heb liggen over welke boeken ik nog wil lezen (dat doe ik dan weer wel heel graag, blijkbaar toch de rust voor gevonden!), wat ik aan moet schaffen in de stad (meestal niet veel, maar dan staat het er maar en het groeit van zelf ;-) ),
mogelijke onderwerpen om over te bloggen,
dingen die ik uitgeleend hebt,
ideeën voor gezinsmomenten
ideeën voor ons nieuwe huis
enz.
Alleen al van alle lijstjes zou je weer onrustig worden

Het voordeel van de lijstjes vind ik dat het uit m'n hoofd is, dus een stukje rust creëert. En een lijstje afwerken, dat is ook een goede manier.

Nu is onze jongste een hele slechte slaper. Om in te slapen moeten we naast hem zitten. Tussen de middag en 's avonds.
Dit was aanvankelijk ook een stuk frustratie voor mezelf. Want als hij slaapt, kan ik een hoop doen waar ik anders niet aan toe kom.
Ik zat naast z'n bed; de was/afwas/ stofzuiger/ dweil/ mail/etc wachtte..

Tegelijk was ik op zoek naar een moment van stille tijd.

Wat ligt er meer voor de hand dan dat moment van stilte, naast het bedje van mijn kind, te gebruiken voor tijd met God?
Wat een mogelijkheid gaf God me!
Bidden voor mijn gezin, de kinderen om me heen, in de gemeente, op de kinderclub, enz.
Bidden voor de zorgen en noden in de gemeente en bij anderen.
En danken! Vooral voor dat moment van rust, wat zo in de schoot geworpen werd.

God is een Vader! Hij liet zien wat ik nodig had.