donderdag 19 januari 2017

Oud, verward

Zuster,kunt u me helpen? Ik ben zo verdwaald.
Verdwaald in mijn heden, verdwaald in mijn verleden.
Zuster, waar woon ik? Thuis is het hier niet.
Zuster, waarom pillen en wat moet ik ermee?
Zuster, wie bent u en waar moet ik heen?
Ken ik u van vroeger of bent u van nu?
Wat zal ik gaan doen, het is zo onrustig in mijn hoofd.
Ik zoek naar woorden, ik weet zo vaak niet wat het betekend.
U zegt dat ik mijn jas aan moet buiten. Maar waarom?
O, is het koud? Maar wat is koud?
Mijn rollator? Wat is dat en waarom moet ik die meenemen?
Ik kan prima lopen! Ik ren de trappen op en af. O.... was dat vroeger?
Ik moet eten koken, zijn er al boodschappen gedaan? En de kinderen? Zijn ze al thuis? O zorgen ze vanavond voor zichzelf?
Nou, als u het zegt...
He, er liggen kleren. Ze zijn wel van mij. Ik zal ze opruimen. Op tafel is genoeg plek om ze allemaal naast elkaar te leggen.

Wat is het moeilijk om dementerend te worden, verdwaald in je gedachten, je woning die niet eigen voelt.
De dingen van vroeger die je wilt gaan doen, de mensen die nog zo levend zijn en die volgens de zuster overleden zijn.
De akelige gebeurtenissen van toen, die weer zo realistisch zijn.
De fijne herinneringen die een glimlach om je mond brengen.

De werkelijkheid die vaak niet echt is en het verleden wat leeft in het heden.

Zoveel mensen om mn werk in allerlei fasen van dementie, inspireerden me tot deze blog.
Beeld van het nationaalfotomuseum.nl

2 opmerkingen:

  1. Mooie blog. Ik vind het altijd zo erg als mensen verdwalen in zichzelf. Jij mag er even voor hen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, het is ook erg. Voor de persoon in kwestie en voor de mensen om hen heen.
      En ja, het is fijn als je even wat voor hen kunt betekenen. Soms alleen maar een arm om iemand heen.

      Verwijderen

leuk dat je de moeite nam om m'n blog te lezen! reacties zijn welkom!